Van Cebu naar Manila. Sommigen van ons zijn al verder bij hun sponsorkinderen vandaan, anderen juist dichterbij omdat de ontmoeting in Manila is. Binnenrijdend in Manila valt de hoogbouw met zijn billboards erg op! Billboards die een enorme luxe uitstralen, maar waar aan de onderkant ook golfplaat huisjes staan.

Wat gaan we nog meer ontdekken in deze enorme stad; de stad van 15 miljoen mensen.. Dat doet ons denken aan een liedje, jullie ook?

“15 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde, die schrijf je niet de wetten voor die laat je in hun waarde.
Au….. Daar gaat het mis… Waarde, zelfrespect..

We zien heel veel mensen, verkeer zigzaggend door elkaar, waar gaan ze heen, waar komen ze vandaan?
We worden nieuwsgierig, ga je mee?

We lopen weg van de billboards, weg van de luxe winkels, weg van de mooie auto’s, de weg wordt smaller; wat blijft dat zijn de vele verschillende mensen op straat.
Met flippo spelende kinderen, een kind wat zichzelf doucht in een teil, een bromfiets waar aan gesleuteld wordt. De weg wordt een steegje en we zijn op de plek waar we een gezin thuis gaan opzoeken.

Om binnen te komen gaan we eerst een natte, glibberige trap op, langs een hete pan op een kolen vuurtje. De moeder van het gezin verontschuldigt en zegt “sorry, sorry, we hebben geen elektriciteit”, (later blijkt, al 13 jaar niet..) en we worden bijgelicht door een zaklamp, waar we precies lopen zien we niet.. We komen aan bij een ruimte “pas op voor je hoofd” en we stappen naar binnen. “Welkom in mijn huis, ik ben dankbaar dat jullie er zijn!”

“HUIS??”
Een ruimte zoals in Nederland onze kelderkast er nog niet uit ziet… en daar is dan zelfs nog licht.
Een ruimte van steen van 1,5 bij maximaal 3 meter. Daar leeft zij met haar man en 5 kinderen.
Slik daar wordt je stil van.. We bidden met elkaar.
Moeder herhaalt weer hoe dankbaar ze is dat we er zijn, ook vader geeft ons een hand. Hij schaamt zich, maar wie moet zich schamen…..

Ondanks alles glimt er hoop in de ogen van moeder, en zien we echte energie bij de kinderen! We bidden met elkaar.

In het donker is daar toch licht; HET LICHT!!


1 reactie Reageer
  1. Marja van Dijk
    Mrt 1, 2017
    at 21:02

    Au dat doet zeer. Ja ik herinner het mij weer. Die huisjes soms niet groter dan het tweepersoonsbed van mijn man en mij, waar hele gezinnen in wonen. Wat fijn dat jullie daar toch ook het Licht mogen zien en mogen laten zien dat zij van waarde zijn!

 
© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.